De chuckwagon, 1866 tot nu

De rancher erachter

Charles Goodnight werd in 1836 geboren in Illinois en verhuisde als jongen naar Texas. Hij werd cowboy, diende bij de Texas Rangers en legde zich na de Burgeroorlog toe op het drijven van vee. In 1876 stichtte hij de JA Ranch in de Palo Duro Canyon, de eerste ranch in de Texas Panhandle. Hij wordt om vele dingen herinnerd, van het pad dat zijn naam draagt tot een kudde prairiebisons die hij hielp behouden, maar de uitvinding die uw bord bereikt, is de wagen.

De drive van 1866

In 1866 dreven Goodnight en Oliver Loving hun eerste kudde van Fort Belknap in Texas naar Fort Sumner in New Mexico, met achttien cowpunchers en tweeduizend stuks vee, langs wat de Goodnight–Loving Trail zou worden. De route liep later door naar Denver en tot in Wyoming. Na de Burgeroorlog groeide de rundvleesmarkt, en sommige veeboeren dreven hun kuddes door streken zonder spoorwegen, wat betekende dat ze maandenlang onderweg een ploeg moesten voeden.

De bouw van de eerste chuckwagon

Goodnights antwoord was de ombouw van een stevige legervoorraadwagen van Studebaker. Aan de achterzijde monteerde hij een chuck box: laden en planken voor eten en gereedschap, met een scharnierend deksel dat neerklapte tot een vlak werkblad. Een waterton werd aan de zijkant bevestigd, en onderaan hing canvas dat brandhout droeg. Een wagenkist bevatte kookbenodigdheden en de eigen spullen van de cowboys, en een bak onder de chuck box hield de zwaarste potten, waaronder de Dutch oven.

De kok en de ploeg

Elke drive had een kok, en de kok reed de chuck wagon. Op het pad was de cookie doorgaans de tweede in rang, na de trailbaas, en vaak trad hij ook op als kapper, tandarts en bankier. Een typische outfit om hem heen bestond uit de baas, tien tot vijftien hands met elk meerdere paarden, en een paardenverzorger. De wagen vervoerde ook de bedrollen; tenten golden als een onnodige luxe.

Eten dat goed bleef

Proviand voor onderweg moest wekenlang bederven voorkomen. Het koken op de chuckwagon leunde op gebakken bonen, gezouten vlees, koffie en sourdoughbiscuits, aangevuld met wat onderweg kon worden verzameld. Er was geen vers fruit, geen groenten en geen eieren, en vers vlees alleen wanneer een dier tijdens de tocht gewond raakte en gedood moest worden. Het vlees bestond uit bacon, zout varkensvlees en rundvlees, meestal gedroogd, gezouten of gerookt. Eenvoudig eten, bereid in zware potten boven gloeiende kolen, was precies de bedoeling.

Van het pad naar de tafel

De lange ritten vervaagden zodra de spoorwegen het veeteeltgebied bereikten, maar de wagen bleef in de cultuur. De American Chuck Wagon Association werd in 1997 opgericht om dit erfgoed te bewaren, en teams nemen deel aan chuckwagon-kookwedstrijden in het hele land. Chuckwagon-racen, een heel andere sport, maakt sinds 1923 deel uit van de Calgary Stampede. En chuckwagon-diners worden gehouden in de oude veeteeltgebieden van het westen van de Verenigde Staten en het westen van Canada, en daar hoort een avond zoals die bij Rapid City thuis.

Lees verder: Chuckwagon-diner: de moeite waard?

Wat dat betekent bij het avondeten

Wanneer de bel bij het fort luidt, volgt de maaltijd het spoorpatroon in geest eerder dan naar de letter: aardappelen, bonen en biscuits met rundvlees of kip, cake en koffie, op tinnen borden. Niemand drijft de volgende ochtend vee voort, en het menu is dat van de operator in plaats van een historisch recept. Maar de logica is dezelfde als die van Goodnight: stevig eten voor een hongerige menigte, snel geserveerd en samen gegeten.