Το chuckwagon, από το 1866 έως σήμερα

Ο κτηνοτρόφος πίσω από αυτό

Ο Charles Goodnight γεννήθηκε στο Ιλινόις το 1836 και μετακόμισε στο Τέξας σε νεαρή ηλικία. Έγινε καουμπόι, υπηρέτησε στους Texas Rangers και, μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, στράφηκε στην οδήγηση κοπαδιών. Το 1876 ίδρυσε το ράντσο JA στο φαράγγι Palo Duro, το πρώτο ράντσο στο Texas Panhandle. Τον θυμούνται για πολλά, από το μονοπάτι που φέρει το όνομά του μέχρι ένα κοπάδι βισόντων των πεδιάδων που βοήθησε να διασωθεί, αλλά η εφεύρεση που φτάνει στο πιάτο του δείπνου σας είναι το βαγόνι.

Η πορεία του 1866

Το 1866 ο Goodnight και ο Oliver Loving οδήγησαν το πρώτο τους κοπάδι από το Fort Belknap του Τέξας στο Fort Sumner του Νέου Μεξικού, με δεκαοκτώ καουμπόι και δύο χιλιάδες κεφάλια βοοειδή, κατά μήκος αυτού που έγινε γνωστό ως Goodnight–Loving Trail. Η διαδρομή αργότερα έφτανε έως το Ντένβερ και το Ουαϊόμινγκ. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο η αγορά βοείου κρέατος αναπτύχθηκε, και ορισμένοι κτηνοτρόφοι οδηγούσαν κοπάδια μέσα από περιοχές χωρίς σιδηροδρόμους, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να σιτίζουν ένα συνεργείο στον δρόμο για μήνες κάθε φορά.

Κατασκευάζοντας το πρώτο chuckwagon

Η λύση του Goodnight ήταν να ξαναχτίσει ένα γερό βαγόνι από στρατιωτικό πλεόνασμα, κατασκευασμένο από τη Studebaker. Στο πίσω μέρος προσάρμοσε ένα chuck box: συρτάρια και ράφια για φαγητό και εργαλεία, με ένα αναδιπλούμενο καπάκι που άνοιγε σε επίπεδη επιφάνεια εργασίας. Ένα βαρέλι νερού στερεώθηκε στο πλάι, και καμβάς κρεμασμένος από κάτω μετέφερε καυσόξυλα. Ένα κουτί του βαγονιού χωρούσε προμήθειες μαγειρικής και τα προσωπικά αντικείμενα των καουμπόι, και μια θήκη κάτω από το chuck box χωρούσε τις βαρύτερες κατσαρόλες, ανάμεσά τους την ολλανδική χύτρα.

Ο μάγειρας και το συνεργείο

Κάθε πορεία είχε έναν μάγειρα, και ο μάγειρας οδηγούσε το chuck wagon. Στο μονοπάτι ο cookie ήταν συνήθως δεύτερος σε εξουσία μετά τον αρχηγό της πορείας, και συχνά εκτελούσε και χρέη κουρέα, οδοντιάτρου και τραπεζίτη. Ένα τυπικό συνεργείο γύρω του ήταν ο αρχηγός, δέκα έως δεκαπέντε εργάτες με αρκετά άλογα ο καθένας, και ένας φροντιστής αλόγων. Το βαγόνι μετέφερε και τα στρωσίδια· οι σκηνές θεωρούνταν περιττή πολυτέλεια.

Φαγητό που διατηρούνταν

Το φαγητό στο μονοπάτι έπρεπε να αντέξει εβδομάδες χωρίς να χαλάσει. Το μαγείρεμα στο chuckwagon βασιζόταν σε ψημένα φασόλια, αλατισμένα κρέατα, καφέ και μπισκότα sourdough, μαζί με ό,τι μπορούσε να συγκεντρωθεί στην πορεία. Δεν υπήρχαν φρέσκα φρούτα, λαχανικά ή αυγά, και φρέσκο κρέας μόνο όταν ένα ζώο τραυματιζόταν στη διαδρομή και έπρεπε να σφαγεί. Τα κρέατα ήταν μπέικον, αλατισμένο χοιρινό και βοδινό, συνήθως αποξηραμένα, αλατισμένα ή καπνιστά. Το λιτό φαγητό, μαγειρεμένο σε βαριές κατσαρόλες πάνω σε κάρβουνα, ήταν όλο το νόημα.

Από το μονοπάτι στο τραπέζι

Οι μεγάλες διαδρομές με άμαξα ξεθώριασαν μόλις οι σιδηρόδρομοι έφτασαν στη χώρα των κτηνοτρόφων, αλλά το κάρο παρέμεινε στην κουλτούρα. Η American Chuck Wagon Association ιδρύθηκε το 1997 για να διατηρήσει την κληρονομιά του, και ομάδες διαγωνίζονται σε μαγειρικούς διαγωνισμούς chuckwagon σε όλη τη χώρα. Οι ιπποδρομίες chuckwagon, ένα εντελώς διαφορετικό άθλημα, αποτελούν μέρος του Calgary Stampede από το 1923. Και δείπνα chuckwagon διοργανώνονται σε όλες τις παλιές εκτάσεις βοσκής βοοειδών των Δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών και του Δυτικού Καναδά, όπου ανήκει μια βραδιά σαν αυτή κοντά στο Rapid City.

Διαβάστε στη συνέχεια: Δείπνο chuckwagon: αξίζει;

Τι σημαίνει αυτό στο δείπνο

Όταν χτυπάει το κουδούνι στο φρούριο, το γεύμα ακολουθεί το μοτίβο της διαδρομής στο πνεύμα και όχι κατά γράμμα: πατάτες, φασόλια και μπισκότα με βοδινό ή κοτόπουλο, κέικ και καφές, σε τσίγκινα πιάτα. Κανείς δεν οδηγεί βοοειδή το επόμενο πρωί, και το μενού ανήκει στον διοργανωτή παρά σε μια ιστορική συνταγή. Όμως η λογική είναι η ίδια με του Goodnight: χορταστικό φαγητό για ένα πεινασμένο πλήθος, σερβιρισμένο γρήγορα και καταναλωμένο παρέα.